Enige tijd terug kwam ik een mooie site tegen over wat er zoal aan de sterrenhemel is te zien. Daar zag ik ook dat gisteravond de vier grootste manen van Jupiter – die met een beetje verrekijker al te bekijken zijn – allen aan één kant van de planeet zouden staan. Dat leek me wel wat om te proberen te fotograferen, ook omdat het Nieuwe Maan is dus mooi donker.
Zo gezegd gedacht, zo gedaan!
Om Jupiter een beetje in beeld te krijgen, moet je wel een beetje vergroting hebben dus de 500mm tevoorschijn getrokken. Maar bij die vergroting loopt de planeet ook zichtbaar snel uit beeld dus een korte sluitertijd is nodig. Echter, je krijgt dan weer weinig licht binnen dus een hogere ISO gebruiken. Dat geeft weer meer ruis dus zorg ervoor dat de noise-reduction in de camera ook z’n werk doet.
Dan de boel nog goed stil houden: statief, mirror-lockup, draadontspanner en timer. En dan nog zie je bij de meeste foto’s enige beweging.
Het kostte een stuk of 40 foto’s en een flinke crop maar dan kun je het volgende terugzien:
Vanaf de planeet gezien naar buiten toe zie je: Io, Europa, Callisto en Ganymedes.
Bekijk hier het slingerdiagram van Jupiter.
Komende dinsdagavond staan alle manen aan de andere kant van Jupiter.
Daarna ook nog geprobeerd of ik de wolkenbanden van Jupiter kon vastleggen. Als je de maantjes erbij wilt hebben dan is de planeet behoorlijk overbelicht dus je moet een veel kortere sluitertijd gaan gebruiken. Uiteindelijk kwam ik bij 1/125e uit en weer een behoorlijke crop met het volgende resultaat:
Dit alles zou beter gaan bij gebruik van een camera achter een telescoop met een parallactische montering en een volgmotor.
