Van de week moest ik weer eens aan haar denken, Stella, onze hond van jaren geleden toen ik nog thuis woonde. Het produkt van een gezellig samenzijn van een grote poedel en een bouvier. 20 november hadden we aangewezen als haar verjaardag. Geen idee of dat ook echt klopte.
Voor Stella hadden we haar broertje in huis, Rowdy, maar die was wat ruwer en is een keer de straat op gerend en aangereden door de eigenaresse van het cafe waar Rowdy en Stella vandaan kwamen.
Enige tijd later kregen we dus Stella, de naam komt van de naam van het bier dat geschonken werd in het cafe. Stella was eerst in een ander huis geweest, een huis met kinderen die nogal wild omgingen met haar. Dan rende ze snel de trap op omhoog want daar zat opa die wel lief voor haar was.
Toen Stella bij ons kwam, was ze heel schichtig. Ze had nog geen reden om aan te nemen dat haar leven in een betere stroom was gekomen. Bij het zien van de trap schoot ze naar boven, op zoek naar opa. Die was er niet.
Langzaam kreeg ze weer vertrouwen in de mensen. Met 11 mensen om je heen die lief voor je zijn moet dat wel goed komen. Er werd gespeeld, gewandeld, verwend en iemand die ook wel eens een brokje van haar opat. Op zondag een lekker bot waar de soep van getrokken was, grommen en kwispelen als er iemand probeerde het bot af te pakken. Een goed leven dat eindigde toen Stella blind was geworden en allerlei andere kwalen kreeg. Ze bleef vrolijk met kwispelkrulstaat, flapoortjes, knorgeluiden en een beetje te dik maar naar mijn idee wel gelukkig.

Ik miste Stella een beetje van de week. Zoveel jaar geleden en de herinneringen vervagen wat maar komen soms ineens boven.
Het is een rare maand. Met een zware down die de ups overschaduwd. 4 november had een feestdag moeten zijn voor mijn zus en haar 25 jarig huwelijk. Het gaat echter de boeken in als de sterfdag van mijn broer – veel te jong en abrupt. 8 november hadden we feest willen vieren met mijn zus. We waren wel allemaal samen maar om definitief afscheid te nemen van mijn broer.
Op 11 november waren wij zelf 10 jaar getrouwd. We hadden zo bedacht om uit te gaan eten maar die avond ontbrak de zin. 16 november, mijn vader zou 82 zijn geworden als hij niet op 30 april 2005 te snel was overleden. 18 november, een andere broer jarig maar de stemming zal er niet geheel naar geweest zijn. Op 20 november hoor ik van een collega wat nare berichten en moest toen dus denken aan Stella.
November is nog niet voorbij, mijn verjaardag komt er nog aan op de 27e, het etentje van de 11e is nu gepland op die avond maar geen idee of het doorgaat. We zullen zien.
Wat wel doorgaat is het leven, het werk, het verenigingsleven, het weer (sneeuw vandaag!). Het stroomt gewoon door alsof er niks verandert is en daarmee verandert alles, ieder moment weer.
Regen, zonneschijn, sneeuw, zonneschijn, kale takken, groene blaadjes, gele blaadjes, lege takken, regen, zonneschijn, sneeuw, zonneschijn. De cyclus gaat door. Het voorbije blijft door herinneringen die je laten hangen bij een gebeurtenis, gooien je jaren terug omdat er nu iets voorbij komt. Soms staat even de cyclus stil, rolt even terug naar een mooi moment. Daar moet je het mee doen en ergens is het goed.